บล็อกของคนรักน้องหมา

ข้อแนะนะในการอ่านเอนทรี่นี้

เอนทรี่นี้ไม่มีเรื่องหมา ไม่มีสาระความรู้ ไม่มีเรื่องบันเทิง

เป็นแค่ความรู้สึกส่วนตัวที่อยากเขียนเท่านั้น

และเอนทรี่นี้เขียนยาวด้วย ถ้าขี้เกียจอ่านก็ข้ามไปเถอะค่ะ

รออ่านเอนทรี่หน้านะคะ...

แล้วจะหาเรื่องหมาๆมาให้อ่านกันเหมือนเดิม

ในยุคสมัยที่การหย่าร้างมีมากขึ้น ความอดทนของคนมีน้อยลง

ชีวิตครอบครัวจบลงในระยะเวลาไม่นาน ทั้งๆที่มีลูกด้วยกัน

แต่ดูเหมือนว่าลูกจะไม่ได้เป็นโซ่ทองคล้องใจได้อีกต่อไปแล้ว

เมื่อการแยกทางเกิดขึ้น ลูกก็คงต้องอยู่กับพ่อหรือแม่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง

และเมื่อพ่อ แม่แต่งงานใหม่ แน่ล่ะคนที่จะก้าวเข้ามาในชีวิตของกันและกัน

ก็คือ"พ่อเลี้ยง" "แม่เลี้ยง" และ"ลูกเลี้ยง"

ไม่ว่าจะเป็นสถานะไหนก็ตาม คงไม่ค่อยมีใครเต็มใจที่จะป็นหรอกค่ะ

ที่เป็นก็เพราะมันจำเป็นทั้งนั้นแหล่ะ เป็นภาวะจำยอมด้วยกันทั้งนั้น

ชีวิตของผู้หญิงและผู้ชายทุกคน ถ้าเลือกได้ก็คงอยากมีสามีหรือภรรยาที่ไม่มีพันธะ

เป็นคนที่มีประวัติสวยงามไม่เคยผ่านใครมาก่อน ไม่เคยแต่งงาน ไม่มีลูกติด

ผู้หญิงเราทุกคนคงอยากเป็นแม่ด้วยกันทั้งนั้นแหล่ะค่ะ

แต่คงไม่มีใครอยากเป็นแม่ที่มีคำว่า"เลี้ยง"ต่อท้ายหรอกนะคะ

หากแต่ในชีวิตจริง...เราสามารถกำหนดได้เหรอคะ?

ถ้าคุณรักใครซักคนจะต้องทำการสอบประวัติ ตรวจร่างกายก่อนแล้วค่อยรักได้หรือเปล่า?

ถ้าในเมื่อเรากำหนดให้มันเป็นอย่างที่เราต้องการไม่ได้

ก็มีทางเดียวคือต้องยอมรับ

และปรับตัวกับสถานะนั้นให้สามารถอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขที่สุด...

ชีวิตของอี๊ดโชคดีที่มีครอบครัวที่มีพ่อแม่อยู่ด้วยกัน

จนกระทั่งตายจากกันไปข้างนึง(แม่เสียไปแล้ว)

ไม่มีปัญหาพ่อแม่หย่าร้างกันเหมือนหลายๆครอบครัวในสังคม

แต่ก็ไม่ถือว่าเป็นโชคร้ายนะคะ ที่ได้มาเจอสามีที่มีลูกติดถึงสองคนแบบนี้

ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมาเป็นแม่เลี้ยงของใครด้วย

เพียงแต่บอกกับตัวเองว่า เรารักเค้า เราก็ต้องรักลูกของเค้าด้วย

และลูกๆของเค้าก็คงคิดและคงต้องปรับตัวด้วยเหมือนกัน

เมื่อมีอี๊ดเข้ามาอยู่ในบ้าน

ลูกเลี้ยงของอี๊ดทั้งสองคนเป็นหนุ่มเป็นสาวกันหมดแล้ว

พวกเค้าก็ไม่เคยออกอาการต่อต้านแต่อย่างใด

ซึ่งก็ถือเป็นเรื่องที่โชคดีอย่างหนึ่งของอี๊ดค่ะ ที่เด็กๆเค้าเข้าใจ

เนื่องจากก็เด็กๆเค้าอายุห่างจากอี๊ดไม่มากนัก

อี๊ดก็เลยให้เด็กๆเรียกว่าพี่อี๊ดค่ะ

การอยู่ร่วมเป็นครอบครัวเดียวกัน

มันก็มีบ้างที่จะต้องมีเรื่องขุ่นข้องหมองใจเป็นเรื่องปกติ

แต่อี๊ดคิดว่าการเป็นแม่เลี้ยงมันยากกว่าการเป็นแม่จริงๆ

ตรงที่เราพูดหรือทำอะไรไม่ได้เหมือนกับการที่เรามีลูกจริงๆของเรา

อย่างถ้าเราขี้เกียจ กินตรงไหนวางตรงนั้น งานบ้านไม่ช่วย

เวลาแม่หรือพ่อด่าเราก็คงเฉยๆใช่มั๊ยคะ

แต่ถ้าเป็นแม่เลี้ยงหรือพ่อเลี้ยงด่าล่ะ "มึงไม่ใช่พ่อแม่กูนะ"

เวลาพ่อแม่ทำโทษ ก็ธรรมดาใช่มั๊ยคะ รักวัวให้ผูก รักลูกให้ตี

แต่ถ้าพ่อเลี้ยงแม่เลี้ยงตีล่ะ โอ๊ย!พ่อเลี้ยงใจยักษ์ แม่เลี้ยงใจมาร

สรุปทำอะไรก็ผิดทั้งนั้น มันน่าอึดอัดเหมือนกันนะคะ

ถึงแม้บางครั้งอี๊ดจะอึดอัด หงุดหงิดกับความประพฤติของเด็กๆบ้าง

อย่างบางทีที่เค้ากินข้าวแล้ววางจานไว้เกะกะ

ไม่ช่วยล้างจานเลย แถมเวลาจะเข้าห้องก็ไม่เคยเคาะประตู

ชอบถือวิสาสะหยิบนั่นหยิบนี่ไปเพราะถือว่าเป็นของพ่อตัวเอง 

และชอบพาเพื่อนๆมาร้องเพลงที่บ้านส่งเสียงเอะอะโวยวาย

ซึ่งอี๊ดค่อนข้างเป็นคนชอบความสงบ

ไม่ค่อยชอบคนเยอะๆหรืออะไรที่เสียงดังๆดูวุ่นวาย

แล้วพอกลับไปก็ยังมีชามกองโต โต๊ะเขลอะๆให้อี๊ดเช็ดล้างอีก

บางทีมันก็หงุดหงิดและเหนื่อยหน่ายใจน่ะค่ะ

แต่เมื่อคิดถึงว่าสามีซึ่งเป็นคนกลางเหนื่อยยิ่งกว่าหลายเท่านัก

ไหนจะต้องทำหน้าที่เป็นสามีและเป็นพ่อในเวลาเดียวกัน

ภรรยาก็เป็นคนคิดมาก ลูกก็เป็นวัยรุ่นเอาใจยากอีก

การจะทำให้ทั้งสองฝ่ายพอใจคงไม่ใช่เรื่องง่าย

พอคิดมาถึงตรงนี้อี๊ดก็จะสงสารเค้าขึ้นมาจับใจ

อะไรที่ทำได้ก็ทำ อะไรทนได้ก็ทน

ไม่อยากบ่นหรือพูดอะไรให้เค้าไม่สบายใจอีก

อี๊ดว่าครอบครัวที่มีพ่อเลี้ยง แม่เลี้ยง หรือลูกเลี้ยง

แม้จะเป็นครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์แบบ

แต่ก็สามารถที่จะอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุข

ถ้าเข้าใจกันและไม่อคติต่อกันเกินไปนัก

ละครที่มีแม่เลี้ยงใจร้าย คอยรังแกข่มเหงลูกเลี้ยงก็ไม่ใช่ว่าไม่มี

แต่แม่เลี้ยงก็ไม่ได้เลวเสมอไปทุกคนหรอกนะคะ

หรือลูกเลี้ยงที่เป็นเด็กแสบคอยแกล้งและต่อต้านคนที่จะมาเป็นแม่เลี้ยง

เหมือนเช่นในละครที่เราดูๆกัน

นั่นก็ไม่ใช่เด็กที่เป็นลูกเลี้ยงจะต้องเป็นแบบนั้นทุกคนนะคะ

เด็กที่มีเหตุ มีผลพูดกันรู้เรื่องก็มี

อยากให้ทุกครอบครัวมีความสุขค่ะ

ขอให้ครอบครัวของทุกคนมีความรัก ความเข้าใจกันมากๆนะคะ