บล็อกของคนรักน้องหมา

เริ่มแรกที่คิดอยากจะได้หมาชิวาว่ามาเลี้ยง

อี๊ดก็ได้ศึกษาหาข้อมูลมาพอสมควรก่อนที่จะไปรับดาด้ามาเลี้ยง

พอจะรู้ว่าหมาพันธุ์จิ๋วขนาดนี้ค่อนข้างบอบบาง เลี้ยงยากพอสมควร

หลังจากที่ได้เห็นดาด้าวันแรกและอุ้มเค้าไว้แนบอก

ก็รู้สึกได้ถึงความบอบบางของสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า"หมา"

รักแรกพบได้เกิดขึ้นอีกครั้ง

เหมือนเช่นที่เคยเกิดขึ้น เมื่อครั้งที่ได้พบชูก้าเมื่อหลายปีก่อน

อี๊ดบอกกับตัวเองและเจ้าหมาตัวน้อยว่า

"แม่จะรักและดูแลหนูตลอดไปนะลูก"

ความรักที่เกิดขึ้นทั้งสองครั้ง มันมากพอๆกัน

แต่ที่ต่างกันคือ ชูก้าเป็นหมาที่เลี้ยงง่ายมาก

ไม่มีปัญหาอะไรเลยตอนที่เอามาบ้านใหม่ๆ

กิน เล่น นอน ฉี่  อึ

เห่าเสียงเล็กๆ น่ารักอย่างที่ลูกหมาทั้งหลายควรจะเป็น

......

แต่ดาด้าไม่ได้เป็นแบบนั้น...

วันที่ 3 เมษายน 2552

วันแรกที่มาถึงบ้าน หลังจากที่เอามาให้ชูก้าและแซมได้ดม

ได้ทำความรู้จักกันแล้ว ดาด้ามีอาการคึกคักอยากเล่นอยู่ได้พักเดียว

ก็เอาแต่นอน ไม่กินข้าว ไม่กินน้ำ มีแหวะเป็นน้ำเหลืองๆออกมา

ตอนดึกๆอี๊ดก็ต้องมาละลายน้ำหวานเฮลล์บลูบอยให้กิน

โดยใส่สลิงป้อน ป้องกันการเกิดภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ

ซึ่งจะเกิดขึ้นได้ในหมาพันธุ์ชิวาว่า

พอกินไปได้ซักพักก็แหวะออกมาอีก

คืนแรกผ่านไปด้วยความเป็นห่วงและกังวลใจ...

วันที่4 เมษายน 2552

วันที่สอง ตอนเช้าพยายามให้เค้ากินอาหารเปียกสูตรลูกหมา

ป้อนด้วยสลิงเหมือนเดิม กินครึ่งนึง คายออกมาครึ่งนึง

ก็ยังดี ถือว่ายังได้กินอะไรลงท้องบ้าง

กินเสร็จดาด้าก็จะมุดเข้าที่นอนอย่างเดียวเลย

ไม่แสดงอาการอยากเล่นอะไรใดๆทั้งสิ้น

ประมาณบ่ายๆ ก็ถ่ายออกมาเหลวๆสีน้ำตาลกลิ่นเหม็นมาก

ถ่ายเสร็จก็นอน ไม่เล่น ไม่กิน หลับตลอดเวลา

อี๊ดก็ต้องป้อนน้ำหวาน ป้อนน้ำ ป้อนอาหารด้วยสลิงอีก

ก่อนก็ปล่อยให้หลับยาวไปตลอดคืนจนถึงเช้า

คืนที่สองผ่านไปด้วยความกังวลใจที่มากกว่าเดิม...

วันที่ 5 เมษายน 2552

วันที่สาม ตื่นเช้าขึ้นมาก็เช็ดอึและอ้วกของดาด้า

อึเหลวแบบหมาที่ท้องเสีย

แต่อึเป็นสีน้ำตาลอ่อนกว่าเมื่อวานหน่อยและเหม็นน้อยกว่า

ตอนเที่ยงๆพาไปหาหมอ หมอตรวจอึแล้วบอกว่าแบคทีเรียเยอะ

ให้ฉีดยาฆ่าเชื้อไปเข็มนึง และให้ยาฆ่าเชื้อมากินที่บ้านด้วย

และซื้ออาหารสูตรสุนัขป่วยมากระป๋องนึง

ซื้อเจลป้ายปาก เป็นสารอาหารใช้สำหรับสุนัขที่ป่วย

กินอาหารไม่ได้ ก็เอาเจลนี้ป้ายปากให้กินแทน

หมดค่ายา ค่าอาหารเสริมไป900บาท

กลับมาก็ป้ายเจลให้กิน แล้วก็ปล่อยให้นอน

ดาด้ากินน้ำได้เองแล้ว จึงไม่ต้องป้อนน้ำให้

รอตอนเย็นถึงจะป้อนอาหารให้กิน และป้อนยาฆ่าเชื้อ

ดาด้าไม่ค่อยแหวะแล้ว แต่ก็ยังซึมและนอนตลอดเลย

คืนที่สามผ่านไปด้วยความเป็นห่วงและกังวลใจเหมือนเดิม

วันที่ 6 เมษายน 2552

วันที่สี่ ดาด้ายังไม่ถ่าย และไม่แหวะเลย สบายใจขึ้นนิดนึง

พาออกมาเล่นกับชูก้า ดาด้าก็เกิดอาการคึกคักอยากเล่น

ส่ายหางกระดุ๊ก กระดิ๊กน่ารัก น่าเอ็นดูอย่างที่ลูกหมาควรจะเป็น

อี๊ดสบายใจขึ้นเยอะเลยที่เห็นดาด้าร่าเริงขึ้น

และดีใจอย่างที่สุดที่เห็นดาด้าไปดมที่ชามข้าว

อี๊ดรีบไปอุ่นอาหารมาให้ ก็ปรากฎว่าดาด้ากินอาหารเอง

แถมออกอาการเอร็ดอร่อยอย่างเห็นได้ชัด

มันทำให้ความทุกข์ใจ ความกังวลใจมลายหายไปสิ้นเลยค่ะ

ไม่น่าเชื่อเลยว่า สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า"หมา"เนี่ย

จะสร้างความรู้สึกต่างๆมากมายให้เราได้ถึงขนาดนี้เลยนะคะ

รัก"หมา"ที่สุดเล้ย

ข้อแนะนำ 5 ประการในการดูแลชิวาวา

1. ให้กินอาหารในแบบกินน้อยๆแต่บ่อยมื้อ

ชิวาวาควรกินอาหารวันละหลายๆมื้อโดยมีปริมาณเพียงเล็กน้อย

เพราะสุนัขพันธุ์นี้รูปร่างเล็กมาก

ทำให้ร่างกายไม่อาจเก็บสะสมกลูโคสได้เป็นเวลานาน

เรียกว่าอดอาหารนานๆไม่ได้นั่นเอง

และที่สำคัญชิวาวา จะมีระดับน้ำตาลในเลือดต่ำง่ายกว่าหมาขนาดโต

ซึ่งการขาดน้ำตาลนี้ก็จะทำให้สุนัขเป็นลมหน้ามืด หมดสติและชักได้

เพราะฉะนั้นเราควรให้อาหารชิวาวาอย่างน้อยวันละ 3 ครั้ง

2. ใส่เสื้อเสมอเมื่อเจออากาศเย็นๆ

ควรใส่เสื้อให้ชิวาวาเสมอเมื่อเจออากาศเย็น

เช่น เมื่ออยู่ในห้องแอร์ หรือพาชิวาวาออกนอกบ้านในฤดูหนาว

เพราะชิวาวาต้องการความอบอุ่นเป็นพิเศษ

เนื่องจากทนหนาวไม่ค่อยได้

3. ใช้เช็ดตัวแทนอาบน้ำ

ถ้าชิวาวาของเราขนสั้น

ก็ไม่จำเป็นต้องอาบน้ำบ่อยๆ

ให้ใช้การเช็ดตัวแทนเป็นประจำก็พอ

เพราะชิวาวาทนหนาวไม่ค่อยได้นั่นเอง

4. ระวังอันตรายต่อนัยน์ตา

เนื่องจากชิวาวาเป็นสุนัขตาโปน

ซึ่งลูกตาจะโปนออกมานอกเบ้าตา

ทำให้ลูกตามีโอกาสได้รับอันตรายได้

ดังนั้นจึงควรระวังอันตราย

ที่จะเกิดกับลูกตาของเจ้าชิวาวาของเราเช่น เวลาอาบน้ำ

ควรป้ายตาด้วยยาปฎิชีวนะชนิดป้ายตาที่ไม่มีสเตียรอยด์

เช่น คลอแรมป้ายตา ฯลฯ ก่อนอาบน้ำทุกครั้ง

เพื่อป้องกันแชมพูหรือสบู่เข้าตา

จะได้ป้องกันไม่ให้เกิดการระคายเคืองกับดวงตา

5. ระวังพลัดตกหล่นมือ

เนื่องจากชิวาวาเป็นสุนัขที่น่ารัก และมีเสน่ห์

จึงมักจะมีคนมาขออุ้มเล่นเป็นประจำ

จึงทำให้อาจจะพลัดหลุดมือได้จากคนไม่คุ้นเคย

ซึ่งหากตกจากความสูงแค่ระดับเอวของผู้ใหญ่

ก็อาจถึงตายได้ หรือเบาะๆก็แข็งขาหักทีเดียว

ซึ่งเหตุการณ์แบบนี้พบเห็นบ่อยมากๆ

ดังนั้นหากมีคนมาขออุ้มเล่นก็ควรจะปฎิเสธ

หรือหากปฎิเสธไม่ได้ก็ควรให้นั่งเล่นแทนการยืน

ขอบคุณข้อมูลจากเว็บ Welovechihuahua

ขอบคุณ คุณMeowzya ด้วยนะคะ